Feiten en Fabels over Blackfish

Naast The Cove is er nog een documentaire die veel is besproken de afgelopen jaren; Blackfish. Toen de documentaire uit kwam in 2013 ontstond er veel commotie. Na een aantal jaar is het nog steeds een veel besproken onderwerp en wordt Blackfish vaak genoemd in discussies. De parken die vooral besproken worden in de documentaire zijn SeaWorld en Loro Parque. Maar ondanks dat Dolfinarium geen orka’s huisvest wordt de documentaire ook in discussies rond het Harderwijkse zeezoogdieren park genoemd. Er zijn veel kijkers die denken dat alles wat er getoond wordt in de documentaire waarheid is. En denken dat als er zo met orka’s wordt omgegaan, dan zal het ook wel zo gaan bij de dolfijnen in gevangenschap. En wordt Dolfinarium hier dus ook op aangerekend. Dit vind ik erg storend en om deze reden heb ik er voor gekozen om dit onderwerp te bespreken in een nieuwe blog. Dolfinarium heeft niets te maken met Blackfish, er zijn nog nooit ongelukken gebeurd in het Dolfinarium en vind het best kortzichtig om alle parken over één kam te scheren na het zien van Blackfish. Volgens de makers van de documentaire horen orka’s niet in gevangenschap en is er veel mis met de manier waarop de dieren worden verzorgd. De dieren zouden antidepressiva krijgen, en jonge orka’s zouden veel te vroeg bij hun moeder worden weg gehaald. Daarnaast gebruiken zij een aantal tragische ongelukken om aan te tonen dat de orka’s agressief zijn. Ik vind het best schokkend dat de makers van Blackfish zoveel informatie en zelfs beelden hebben verdraaid om maar zoveel mogelijk mensen over te halen om niet meer naar SeaWorld of andere parken te gaan. Zelf ben ik nog nooit in SeaWorld geweest dus ik kan niet alles weerleggen wat er in Blackfish wordt gezegd. Het Dolfinarium ken ik wel heel goed en vind het dan ook onzin dat Blackfish wordt genoemd door activisten in Nederland in hun strijd om het Dolfinarium te sluiten. Ik vind het vooral heel erg bijzonder dat veel kijkers de documentaire meteen aan nemen als de waarheid. Hoe kan het toch dat een documentaire vol met leugens zo serieus genomen wordt?

SONY DSC

Orka Valentin in Marineland Antibes Frankrijk. Foto: VTL Photography.

Blacksfish

De documentaire gaat over orka’s in gevangenschap en werd geregisseerd door Gabriela Cowperthwaite en ging in 2013 in première. De documentaire gaat over de orka’s in gevangenschap. Wereldwijd zijn er acht landen waar orka’s worden gehouden: De Verenigde Staten, Spanje/Tenerife, Canada, Frankrijk, Argentinië, Japan, Rusland en China. Bij elkaar zijn dat rond de 59 orka’s. De documentaire begint met een aantal voormalige SeaWorld trainers die iets vertellen over hun tijd bij SeaWorld. Daarna gaan ze al vrij snel over op Dawn Branchau. Dawn overleed op 24 februari 2010 toen zij in het water terecht kwam bij Tilikum.   En met name over orka Tilikum. In de jaren nadat hij bij IJsland werd gevangen is Tilikum betrokken geweest bij drie dodelijke ongelukken. Het eerste ongeluk vond plaats in Sealand of the Pacific. En daarna vonden er nog twee dodelijke ongelukken plaats in SeaWorld waarbij Tilikum was betrokken. In 2010 overleed Dawn Branchau, het dodelijke ongeluk van Dawn ging de hele wereld over. Na haar dood werd er veel gesproken over de zeezoogdieren parken waar orka’s worden gehuisvest. Is dat eigenlijk wel veilig? Want twee maanden voor de dood van Dawn overleed Alexis Martinez in Loro Parque, ook dit incident wordt besproken in Blackfish. De ongelukken worden gebruikt om aan te kaarten dat orka’s niet in gevangenschap horen. De orka’s zouden agressief worden omdat ze ongelukkig zijn. Daarnaast komen oude medewerkers aan het woord en vertellen zij over hun tijd als orka trainer.

 

Tilikum

kopie-van-folder-sealand

Een kopie van een folder van Sealand.

 

Tilikum werd in 1983 als jonge orka gevangen genomen bij IJsland en is daarna over gebracht naar Sealand of the Pacific in Victoria British Columbia Canada. Sealand of the Pacific was een drijvend aquarium in South Oak Bay. Het aquarium had een kleine zeepen waar de orka’s, waaronder Tilikum in verbleven. Tilikum werd getreiterd door twee andere vrouwtjes Haida en Nootka, waardoor hij vaak apart werd gehouden. Op 20 februari 1991 ging het mis, verzorgster Keltie Byrne (20 jaar) viel in het water en verdronk omdat de orka’s haar onder water hielden. Het aquarium is nog een poos open geweest, in de zomer van 1992 heb ik het aquarium nog bezocht met mijn ouders. Maar in november 1992 gingen de deuren van Sealand voorgoed dicht. Tilikum verhuisde naar SeaWorld Florida waar hij tot de dag van vandaag woont. In 1999 werd er in de vroege ochtend een lichaam gevonden bij Tilikum in zijn verblijf. Dit was Daniel Dukes, hoe hij bij Tilikum kon komen en hoe hij precies is gestorven is nooit helemaal duidelijk geworden. Het derde dodelijke ongeluk gebeurde in 2010. De dood van trainster Dawn Branchau wordt in de documentaire breed besproken, wat ik behoorlijk smakeloos en buitengewoon respectloos vind naar Dawn maar zeker naar de nabestaande toe.

 

Feiten

Helaas is de documentaire niet gebaseerd op de waarheid en worden veel feiten en beelden verdraaid om mensen een verkeerde indruk te geven. Hieronder geef ik een paar voorbeelden.

  1. In het begin van de docu vertellen een aantal voormalige trainers hoe ze in contact kwamen met SeaWorld en waarom ze wilde werken met orka’s. Ze vertellen dat het eigenlijk heel makkelijk is om binnen te komen en dat er praktisch geen regels zijn om met de dieren te mogen werken. Alles wat je nodig zou hebben is een goede uitstraling. Maar dit klopt niet. Natuurlijk is uitstraling belangrijk, want je wordt het gezicht van een park als je als trainer/verzorger gaat solliciteren. Maar verder is het heel belangrijk om uitstekend te kunnen zwemmen. Er is een zwemtest die gehaald moet worden voor je aangenomen wordt. Er moet een click zijn tussen de trainers en dieren. Daarnaast moet je fysiek en lichamelijk sterk en gezond zijn, je moet echt in topconditie zijn want het is zwaar werk. Een dierverzorgingsdiploma is geen vereiste omdat je intern alles wordt geleerd. Maar zo makkelijk als ze het bij Blackfish laten lijken is het zeker niet.
  2.  Samantha Berg vertelt in de docu over haar eerste moment dat ze op de rug van een orka springt. Er worden beelden bij getoond dat ze op de rug van een orka staat. Alleen, op de beelden is niet Samantha Berg te zien maar Holly Byrd. Op de video hieronder zie je Holly Byrd die zelf ook verteld dat zij de gene is in de video en niet Samantha. Daarnaast verteld Holly ook dat ze heel wat jaren ervaring heeft op gedaan voor ze bij SeaWorld ging werken. En twee jaar bij SeaWorld gewerkt heeft voor ze waterwerk mocht doen met een orka. Op de beelden is niet alleen een totaal ander persoon te zien, de beelden zijn gebruikt van een backstage video van Seaworld’s Believe.  https://youtu.be/Oyh0PVCNFBA
  3. In Blackfish wordt in 03.26 min verteld door Carol Ray dat ze op haar eerste dag al het water in mocht met de orka’s. Als je de backstage video bekijkt van SeaWorld’s Believe dan hoor je de trainers zelf zeggen dat het veel training vergde om het water in te kunnen met de dieren. En Holly Byrd ging pas na twee jaar nadat ze bij SeaWorld begon met werken het water in met een orka. Ik geloof dus niet dat in Blackfish de waarheid wordt gesproken. Dit geld overigens ook voor andere parken, het is belangrijk om eerst een band met het dier op te bouwen voor je het water in gaat. Zij betreden tenslotte het “huis” van de dieren. Na de dood van Dawn Branchau is er voor gekozen dat de trainers niet meer met de orka’s het water in mogen.
  4. Wat ik heel misleidend vind zijn de beelden waar je een jong orka kalfje ziet en waar verteld wordt dat orka Kalina, de eerst geboren orka in SeaWorld bij haar moeder werd weg gehaald. Dit wekt bij de kijker het idee dat hele jonge kalfjes bij hun moeder worden weg gehaald. Dit klopt niet! Een jong kalfje dat net geboren of nog maar een paar maanden oud is kan niet bij de moeder weg gehaald worden. Tenzij een kalfje wordt afgestoten, dan kan een park er voor kiezen om in te grijpen en het jong weg te halen. Orka Kalina was vier en een half jaar toen zij naar een ander park werd gebracht. In het wild krijgt een vruchtbaar vrouwtje na drie tot zes jaar weer een kalfje. Dat betekend dat een jong na ongeveer 3 jaar toch voor zichzelf moet kunnen zorgen. De reden dat Kalina naar een ander park verhuisde was omdat zij haar moeder en de andere orka’s lastig viel.
  5. Daarnaast wordt nog een andere verhuizing besproken. Die van Takara. John Hargrove vertelde dat Takara en Kasatka onafscheidelijk waren. Ook hier worden weer beelden gebruikt van een jong kalfje. Takara verhuisde pas toen zij twaalf jaar oud was. Op het moment dat Takara ging verhuizen had zij haar eigen kalfje, Kohanna, die ook met haar mee verhuisde. Toen Takara weg ging uit SeaWorld San Diego werkte John Hargrove niet eens voor SeaWorld, hij was dus ook niet aanwezig bij de verhuizing wat ze in de documentaire wel doen geloven. John vertelde ook dat Kasatka zou zo verdrietig zijn dat ze geluiden maakte die de verzorgers nog nooit hadden gehoord. Ze zocht naar haar dochter Takara. Hij beweerde dat er een onderzoek werd gedaan naar de geluiden. Dit klinkt natuurlijk heel erg zielig maar klopt niet. Er is nooit een onderzoek geweest.

 

Straffen

In de documentaire vertelde Steve Huxter, een voormalig directeur van Sealand dat een trainer de orka’s strafte wanneer zij iets niet goed deden. Bij trainingen met Tilikum plaatste zij een getrainde orka bij de ongetrainde Tilikum. Wanneer hij niet deed wat er gevraagd werd kregen beide dieren straf, dit betekende geen eten. Dit is natuurlijk niet de manier om een dier te trainen! Ik denk dat veel mensen denken dat orka’s en dolfijnen in andere parken dus ook geen eten krijgen omdat dit verteld werd in Blackfish. Maar onthoud wel dat dit meer dan 20 jaar geleden was! Omdat dit een trainingsmethode was bij Sealand hoeft het niet te betekenen dat dit ook de methode is in andere parken. Zoals ik in vorige blogs al heb aangegeven krijgen de dieren in Dolfinarium ten alle tijden hun eten. Lees hier hoe de dolfijnen in Dolfinarium worden getraind.

 

 

Tot slot

 

dolfijn-dolfinarium-harderwijk

Foto: VTL Photography.

Blackfish en The Cove zijn echt gemaakt om kijkers over de hele wereld te choqueren. En om iedereen over te halen niet meer naar een zeezoogdieren park te gaan. Ik vind het erg bijzonder dat veel mensen die de documentaire hebben gezien er meteen van uit gaan dat dit de waarheid is. Terwijl grotendeels nog nooit een zeezoogdieren park hebben bezocht. Deze mensen vergeten dat beelden verdraaid kunnen worden en dat veel dingen ook flink uitvergroot worden. Dat beelden worden verdraaid en hun hun voordeel worden gebruikt blijkt wel uit een overzicht dat is gemaakt met 69 misstanden over de documentaire. Wil je nog meer weten over alle misstanden van Blackfish dan kan ik je aanraden om het het hele overzicht met misstanden door te lezen, deze kun je hier bekijken. Wanneer er documentaires worden gemaakt om kijkers te informeren is het wel belangrijk dat de informatie klopt! Dat dit niet het geval is geeft wel aan dat er 69 misstanden in Blackfish voor komen. Blackfish is niet gebaseerd op feiten maar op leugens om de kijker te misleiden. Ondanks alle leugens, slechte publiciteit en demonstraties weten SeaWorld, Dolfinarium en andere zeezoogdieren parken hun hoofd boven water te houden en blijven bezoekers toch komen. Dat bleek ook wel weer tijdens de laatste dag van het seizoen in Dolfinarium Harderwijk, het hele DolfijndoMijn zat vol met bezoekers, terwijl er buiten voor de entree een aantal activisten foldertjes uitdeelde. Gelukkig schrikt het mensen niet af en blijven bezoekers toch komen! Die volle tribune in Domijn gaf mij wel even kippenvel!

In de blogs van afgelopen week hebben jullie veel kunnen lezen over de dieren, verzorging en training over de dolfijnen in Dolfinarium. Maar ook over alle feiten en fabels rond zeezoogdieren parken in het algemeen. Voor nu was dit de laatste blog in de reeks blogs over de feiten en fabels over Dolfinarium. Ik hoop dat ik met mijn blogs heb aan kunnen geven dat veel berichten van activisten niet kloppen en dat je het beste zelf op onderzoek uit kunt gaan. Want het is echt niet zo zwart wit als activisten het laten lijken!

dolfinarium-harderwijk-2016

Foto: VTL Photography.

 

Deze blog heb ik geschreven vanuit mijn eigen perspectief, en hoe ik er tegen aan kijk. Dit is een initiatief van VTL Photography en HandenafvanhetDolfinarium. Zowel VTL Photography als HandenafvanhetDolfinarium zijn geen onderdeel van het Dolfinarium in Harderwijk. Voorlopig was dit de laatste blog over de feiten en fabels over Dolfinarium. Wie weet komen we binnenkort terug met nieuwe blogs! Heb je vragen? Dan kun je altijd terecht op de Facebook pagina van VTL Photography. Of stel je vraag via het Contact Formulier op de website.

Alle foto’s op de website en in deze blog zijn eigendom van VTL Photography, tenzij anders aangegeven. Het is dan ook niet toegestaan om de foto’s zonder toestemming te gebruiken voor privé of commerciële doeleinden. Voor vragen over gebruik van de foto’s kunt u een email sturen naar: info@vtlphotography.com. Bij voorbaat dank!

Feiten en Fabels over Dolfinarium deel 3

Ook deze week weer een blog met feiten en fabels over Dolfinarium. Dit keer wil ik het hebben over een aantal standaard argumenten van activisten die bijna altijd voorbij komen in hun strijd om het Dolfinarium te sluiten. Bijna alle dolfijnen hebben krasjes en littekens, activisten beweren dat deze littekens komen door dat de dieren te weinig ruimte hebben en in conflict raken met elkaar en geen kant op kunnen. Dit wordt flink uit zijn verband gerukt want ook dieren in het wild hebben hier last van en vaak nog veel meer dan hun soortgenoten in een dierenpark. Daarnaast hoor ik vaak dat dolfijnen hun sonar niet kunnen gebruiken en dat de dieren te jong sterven. Ook deze argumenten kloppen niet. De afgelopen weken heb ik in verschillende blogs geprobeerd meer te vertellen over de verzorging van de dolfijnen in Dolfinarium. En om alle fabels en negatieve berichten te weerleggen. Ik hoop dat ik met deze blogs heb kunnen laten zien dat al die aantijgingen en negatieve berichten heel makkelijk te ontkrachten zijn. 

 

Rakemarks

oog-finagain

Oog van dolfijn Finnagain. Foto: VTL Photography.

 

Op internet zie ik af en toe voorbij komen dat de dolfijnen in dolfinarium heel veel krassen en wonden zouden hebben. De krassen en wonden zouden ontstaan omdat de dieren agressief zijn naar elkaar omdat ze in gevangenschap zitten, maar dit is onjuist. Dolfijnen zijn speelse dieren, en hebben onderling veel lichamelijk contact. Het lichamelijke contact is hun manier van socialiseren. Daarnaast wordt er natuurlijk ook gestoeid en gevochten. Ze hebben scherpe tanden en hebben flink wat kracht in hun lijf waardoor er snel krasjes en wondjes ontstaan. Dit worden ook wel rakemarks genoemd. De wonden en krasjes genezen vrij snel maar er blijft altijd wel een litteken achter, ik heb nog nooit een dolfijn gezien waarbij de huid helemaal krasvrij was. Niet alleen de dieren in een park als Dolfinarium hebben krasjes, ook de dieren in het wild hebben rakemarks. Ik heb het idee dat mensen de tanden van de dieren wel eens onderschatten. De dieren kunnen elkaar flink verwonden, en hebben soms hele diepe snijwonden die behoorlijk kunnen bloeden. Zeker als mannetjes onderling vechten om de aandacht van een vrouwtje. Naast het stoeien en vechten hebben dolfijnen in het wild ook kans op verwondingen door haaien en orka’s. Maar de grootste boosdoener zijn boten. Vorig jaar heb ik een dolfijn gezien waarvan de rugvin doormidden was gespleten door de motor van een boot. De afgelopen drie jaar heb ik dolfijnen en walvissen in het wild gefotografeerd langs de kust van Tenerife. Via onderstaande foto’s kun je duidelijk zien dat ook deze dieren onder de krassen wonden en littekens zitten.

 

 

Leeftijd

dolfijn-skinny-in-dolfinarium

Dolfijn Skinny, de oudste dolfijn van Europa in Dolfinarium Harderwijk. Foto: VTL Photography

Een veel voorkomend argument van tegenstanders is dat de gezondheid van de dolfijnen in Dolfinarium en andere zeezoogdierenparken slecht zou zijn. Ook wordt beweerd dat de dieren in een park jong sterven terwijl zij in het wild een hoge leeftijd zouden behalen. Ik weet niet waar dat op is gebaseerd want in veel gevallen is het eigenlijk andersom. In Dolfinarium worden alle dieren door middel van een gezondheidstraining elke dag gecheckt. Het bloed wordt eens in de 100 dagen onderzocht en de dieren worden elke week gewogen. In de eerste blog kun je meer lezen over de gezondheidstrainingen. Doordat de gezondheid van de dieren goed in de gaten wordt gehouden kunnen de verzorgers en dierenartsen snel ingrijpen wanneer er iets mis is. In het wild is dit onmogelijk om te doen, en zal een dier uiteindelijk komen te overlijden. In de afgelopen tientallen jaren is de kennis over zeezoogdieren en het genezen van ziektes enorm gegroeid waardoor de beste zorg kan worden gewaarborgd. Hierdoor behalen steeds meer dieren een hogere leeftijd. In het wild kunnen volwassen dolfijnen gemiddeld een leeftijd rond de 30 tot 35 jaar behalen. In de dierenparken kunnen dieren een stuk ouder worden. Zo leven er in een aantal parken dolfijnen die ruimschoots de 40 zijn gepasseerd. Om even een paar voorbeelden te noemen; in Dolfinarium Harderwijk woont de oudste dolfijn van Europa. Haar naam is Skinny en zij leeft in de dolfijnendelta, ze is al 54 jaar oud. In het dolfijndoMijn woont dolfijn Prince, hij is nu 42 jaar oud.  Ook in andere parken vind je dolfijnen op leeftijd. Zoals in Boudewijn Seapark, dolfijn Puck is inmiddels 50 jaar oud. In Parc Asterix woont Beauty en zij is nu 43 jaar oud. En in Aqualand Tenerife leeft een vrouwtje die ook al 44 jaar oud is. De oudste dolfijn ter wereld was Nellie, zij verbleef in Marineland Dolphin Adventure en was 61 jaar toen ze overleed in 2014. Dit geeft wel aan dat dolfijnen in gevangenschap goed worden verzorgd en daardoor een hoge leeftijd kunnen behalen.

 

Fokprogramma’s

dolfijntje-dolfinarium-harderwijk

Dolfijn Indy toen ze nog maar een paar dagen oud was. Foto: VTL Photography.

Veel dierenparken in Europa nemen deel aan fokprogramma’s. Voor vele diersoorten zijn er fokprogramma’s waar vele individuele dieren worden geregistreerd. De fokprogramma’s zijn er om inteelt te voorkomen en om er voor te zorgen dat de populatie gezond blijft en er geen dieren meer uit het wild worden gehaald. Om inteelt te voorkomen zijn veel dierenparken gaan samenwerken en worden er in het kader van de fokprogramma’s onderling ook dieren uitgewisseld. Activisten gebruiken dit als punt om zeezoogdieren parken zwart te maken. De dieren zouden bij elkaar worden weg gerukt. Maar dolfijnen zijn hele sociale en flexibele dieren en hebben een goed aanpassingsvermogen. In het wild leven dolfijnen in fission-fusion verbanden, dit betekend dat families/groepen vaak wisselen qua samenstelling. Het gebeurd ook dat dieren een tijdje hun familie verlaten en na een poos weer terug keren. Zo gaat het ook wanneer dieren in het kader van een fokprogramma naar een ander dierenpark verhuizen.Wanneer het voorkomt dat een dier moet verhuizen wordt dit heel zorgvuldig voorbereid. Dieren blijven eigendom van het park waar zij vandaan komen, en indien mogelijk kunnen zij ook weer terug keren naar waar zij vandaan komen. Dit is al meerdere keren voor gekomen. Een verhuizing kan voor een dier heel erg leuk zijn, een nieuwe omgeving en weer nieuwe contacten maken met andere soortgenoten. In het wild nemen andere families ook individuele dieren op. Hier is dus niets onnatuurlijks aan. Soms is een verhuizing te ingewikkeld en neemt veel tijd in beslag. Dan kan er gekozen worden voor KI (kunstmatige inseminatie). De eerste dolfijn die in Dolfinarium door middel van KI werd verwekt was dolfijn Spetter. Het mannetje werd op 28 mei 2005 geboren. Het gebruik van KI in Dolfinarium is nog maar drie keer voorgekomen. Het park laat vooral de natuur zijn werk doen. In augustus 2014 werd voor de 29ste keer een gezond dolfijntje geboren. De dolfijn die de naam Indy kreeg werd op natuurlijke wijze verwekt.

 

Sonar & echolocatie

Dolfijnen; Honey, Skinny, Joker & Finnagain in Dolfinarium Harderwijk

Honey, Skinny, Joker en Finnagain in de Dolfijnendelta. Foto: VTL Photography.

 

Een tenenkrommend argument van activisten is dat dolfijnen hun sonar niet kunnen gebruiken in gevangenschap. Het is wel duidelijk dat er maar wat geroepen wordt want de dieren kunnen wel degelijk gebruik maken van hun sonar. Er zijn onderzoeken verricht waarin is gebleken dat dolfijnen de sterkte van hun sonar kunnen reguleren en zelfs in en uit kunnen schakelen. Dat de dieren hun sonar kunnen gebruiken kun je ook horen als je in het Dolfinarium bent. Als je bij de glaswand van de dolfijnendelta gaat zitten en luistert naar de dolfijnen hoor je de dieren hoge geluidjes maken. Het allermooiste is natuurlijk om de dieren onderwater te horen. Tijdens het programma; dichter bij dolfijnen in het water mag je met een snorkel onder water naar de dieren kijken en kun je hun geluidjes horen, heel bijzonder!! Zo zie je maar dat de dieren ook gewoon hun sonar kunnen gebruiken in Dolfinarium.

 

Geluiden 

 

Een ander argument dat ik vaak voorbij zie komen is het geluid van de shows. Het geluid zou veel te hard zijn en slecht zijn voor de dieren. Het Dolfinarium heeft veel kennis in huis en zijn zich bewust van de gevoeligheid van dolfijnen voor geluid. Zij houden de geluidsproductie in het bassin ook streng in de gaten. Dat geld voor de muziek maar ook voor de pompen en machines die in contact staan met de bassins. Omdat het meeste geluid afkaatst op het wateroppervlak hebben de dieren onder water geen last van het geluid. Zoals ik al eerder heb aangegeven laten de dieren enthousiast gedrag zien vlak voor een voorstelling. Wanneer dieren iets niet leuk of eng vinden laten ze dat merken en wordt hier ook rekening mee gehouden. Wanneer de verzorgers en medewerkers in Dolfinarium merken dat de dieren iets niet willen houden ze er onmiddellijk mee op. Het welzijn van de dieren staat altijd voorop!

 

Dominantie?

aqua-bella-dolfinarium-harderwijk

Aqua Bella voorstelling Dolfinarium Harderwijk. Foto: VTL Photography.

Rick ‘O Barry heeft het in verschillende documentaires en interviews over dominantie. Door middel van de dolfijnenshows zouden wij kinderen leren dat dominantie goed is. De mens domineert de dolfijnen door hen trucjes aan te leren en de dolfijnen moeten gehoorzamen. Dit is echt grote onzin! Waarom? Een dolfijn kun je iets niet opdringen. Vaste bezoekers van het Dolfinarium kunnen vast beamen dat het wel eens voor komt dat een dier geen zin heeft. Dat is normaal, wij hebben ook wel eens geen zin. De dieren worden niet gestraft en in tegenstelling tot wat er beweerd wordt krijgen de dieren ten alle tijden hun vis. Zoals ik in mijn vorige blogs al aangaf vinden de dieren het ook leuk om te toen. De shows zijn er ook om de dieren te stimuleren en om hen lichamelijk en fysiek uit te dagen.

Laatst kwam ik een interview tegen van Piepvandaag met Ric O’Barry. O’Barry heeft het in dit interview over dolfijn Molly, dat zij zou denken dat het dak boven haar hoofd de lucht is. Meneer O’Barry is in het dolfinarium geweest, hij weet blijkbaar dat 1 van de dolfijnen Molly heet, dan zou hij toch ook moeten weten dat Molly in de dolfijnendelta woont. En laat dat gebied nou gewoon buiten zijn, de dieren voelen de wind, regen en de zon. Overigens hebben de dolfijnen in domijn ook beschikking tot een buiten bassin. In tegenstelling tot wat hij de kijker wil laten geloven, leven de dieren in Dolfinarium niet 24 uur per dag binnen.

Deze blog heb ik geschreven vanuit mijn eigen perspectief, en hoe ik er tegen aan kijk. Dit is een initiatief van VTL Photography en HandenafvanhetDolfinarium. Zowel VTL Photography als HandenafvanhetDolfinarium zijn geen onderdeel van het Dolfinarium in Harderwijk. Heb je vragen? Dan kun je altijd terecht op de Facebook pagina van VTL Photography. Of stel je vraag via het Contact Formulier op de website.

Alle foto’s op de website en in deze blog zijn eigendom van VTL Photography, tenzij anders aangegeven. Het is dan ook niet toegestaan om de foto’s zonder toestemming te gebruiken voor privé of commerciële doeleinden. Voor vragen over gebruik van de foto’s kunt u een email sturen naar: info@vtlphotography.com. Bij voorbaat dank!

aqua-bella-dolfinarium

Het Dolfinarium in Harderwijk, een plek waar je als bezoeker van dichtbij kunt mee maken hoe bijzonder zeezoogdieren zijn. Een plek waar je de dieren kunt ontmoeten, een plek waar je over de dieren kunt leren, een plek waar je van de dieren gaat houden. Een plek waar mensen worden geïnspireerd, en waar dromen uit komen. Die plek moet toch gewoon blijven bestaan?!

Feiten en fabels over Dolfinarium deel 1

Helaas worden Dolfinarium Harderwijk en andere zeezoogdierenparken steeds negatief neer gezet. Dierenactivisten vinden dat een dolfinarium niet meer van deze tijd is en willen de parken sluiten. Daarnaast zouden de dolfijnen en orka’s vrijgelaten moeten worden. Laat ik voorop stellen dat het niet slecht is dat er met een kritische blik naar dolfinaria wordt gekeken. Als er verbeteringen plaats kunnen vinden is dit alleen maar in het voordeel van de dieren. Maar het gaat de laatste tijd wel heel erg ver. Verbeteringen aankaarten is prima, maar veel dingen die ik voorbij zie komen kloppen niet. Naast de onjuiste info die wordt verspreid via internet en sociale media gaat het nog een stapje verder. Er staan bijvoorbeeld elke week een aantal activisten voor de deur van het Dolfinarium in Harderwijk. Om bezoekers over te halen het park niet te betreden. Ook bij het station van Harderwijk hebben de hele zomervakantie posters gehangen waarop letterlijk stond; koop geen kaartje voor Dolfinarium. Niet alleen Dolfinarium in Harderwijk krijgt veel kritiek, ook andere zeezoogdieren parken hebben met hiermee maken. De kritiek is begonnen nadat dierenactivisten door middel van documentaires aan de wereld wilde laten zien hoe slecht de dieren het hebben in ‘gevangenschap’. Zoals The Cove en Blackfish. Omdat er veel negativiteit heerst en er nog al wat misstanden ontstaan heb ik besloten om hier aandacht aan te besteden op mijn website. Afgelopen twee weken heb je in de blogs een kijkje kunnen nemen achter de schermen van het DolfijndoMijn, naar de trainingen en verzorging van de dieren. In de komende weken zal er elke week een blog online verschijnen waarin verschillende onderwerpen aan bod gaan komen die ook in de media besproken zijn. Met deze blogs wil ik laten zien dat veel van deze geruchten niet kloppen. Het is oneerlijk dat een zeezoogdierenpark als het Dolfinarium zo door het slijk gehaald wordt terwijl het park de beste zorg biedt aan hun dieren die er bestaat. Ik zou jullie graag willen aanmoedigen om zelf op onderzoek uit te gaan. Het is allemaal echt niet zo zwart wit als dierenactivisten het laten lijken.

 

Dolfijn Skinny in Dolfinarium Harderwijk

Dolfijn Skinny (54 jaar) in Dolfinarium. Foto: VTL Photography

 

Als eerste wil ik graag beginnen met de documentaire The Cove, over Taiji. Het seizoen van de slachtingen in Taiji is deze maand weer begonnen, waardoor de berichten op sociale media weer toe nemen. En omdat ik op internet en in gesprekken/discussies vaak voorbij zie komen dat iedereen deze documentaire zou moeten zien, vond ik het een goed moment om te beginnen met een blog over The Cove, Taiji en de link die er zou zijn met Dolfinarium Harderwijk. De makers van The Cove en de activisten zijn niet helemaal eerlijk. Er worden heel wat punten verdraaid wat er voor zorgt dat veel kijkers verkeerd worden geïnformeerd en met andere ogen naar een park als Dolfinarium gaan kijken. Maar laten we bij het begin beginnen: In 2009 kwam de documentaire; The Cove uit. Met deze documentaire wilde de makers laten zien wat er gebeurd in een afgelegen baai in Taiji.

 

Taiji

Voor de gene die niet weten wat zich in Taiji afspeelt zal ik het even kort uitleggen. Ik toon bewust geen foto’s of video beelden, omdat deze gewoonweg te schokkend zijn. Mocht je hier meer over willen weten kun je een hoop informatie, foto’s en videobeelden terug vinden op het internet. Maar ik wil je wel even waarschuwen! De beelden kunnen erg schokkend zijn.

In een verborgen baai “The Cove” bij Taiji in Japan worden van september tot februari/maart bijna elke dag vele dolfijnsoorten naar de baai van Taiji gedreven. In deze baai worden de dieren op een brute manier aan hun einde gebracht. De slachting van de dieren is een eeuwen oude traditie en daarnaast staat de Japanse bevolking er om bekend dat zij walvisvlees eten.  De mooiste dolfijnen worden bij hun familie weg gerukt en verkocht aan verschillende parken in Japan, China, Azië en Rusland. De dolfijnen die over blijven worden afgemaakt. Een enkele dolfijn heeft “geluk” die wordt de baai weer uitgedreven.

Laten we even voorop stellen dat wat er in Taiji gebeurd verschrikkelijk is! Vooral de manier waarop de dieren aan hun einde komen. Ik kan mij heel goed voorstellen dat de beelden vele mensen raken en dat er dierenactivisten zijn die zich volledig inzetten om de slachtingen een halt toe te roepen. De documentaire heeft wereldwijd heel veel aandacht gekregen. De wereld was geschokt om te zien hoe de Japanse vissers de dieren aan hun einde bracht. Het is ook best opmerkelijk te noemen dat de Japanners walvisvlees eten. Dat is namelijk erg slecht voor de gezondheid vanwege de hoeveelheid kwik in het vlees. Uiteraard heb ik ook The Cove gezien. Voordat ik de documentaire had gezien wist ik net als vele andere niet wat zich in Japan afspeelde en hoe de lokale vissers met dolfijnen om gingen. Jaren geleden zag ik wel eens plaatjes voorbij komen van een baai dat helemaal rood gekleurd was door bloed. Maar ik kon mij niet voorstellen dat er mensen waren die zulke vreselijke dingen konden doen. Maar de beelden kwamen ook bij mij hard binnen, dagen lang heb ik mij afgevraagd hoe deze mensen dit kunnen doen. Zouden zij niet weten dat dieren gevoel hebben en lijden? Zouden zij niet weten dat deze dieren stress ervaren? Dat de makers van de documentaire deze praktijken aan het licht wilde brengen juich ik alleen maar toe. Ik hoop ook echt dat er een dag komt dat deze slachtingspraktijken stoppen. Het is echt vreselijk wat die dieren moeten doorstaan!

 

Misstanden

Maar zoals ik al aangaf worden er ook dingen verdraaid. In The Cove wordt er gezegd, en ik citeer: “Taiji is the largest supplier of dolphins to marine parks and swim with dolphin programs around the world” Om het even in het Nederlands te vertalen; Taiji is de grootste leverancier van dolfijnen voor zeezoogdierenparken en zwemmen met dolfijnen programma’s over de hele wereld.

Veel dolfijnen in parken over de hele wereld zouden dus uit Taiji komen. Alle zeezoogdierenparken en parken die programma’s aanbieden om dichter bij de dolfijnen te komen worden gelinkt aan Taiji. Je zou kunnen zeggen dat schuld van de slachtingen hier eigenlijk min of meer wordt neergelegd bij de zeezoogdierenparken. De makers van The Cove beweren dat wanneer je een ticket koopt voor dolfinaria je de slachting in Taiji Japan in stand houdt omdat de dolfijnen uiteindelijk overal ter wereld terecht komen. Ik vind dat de makers hier de kijker verkeerd informeert. Ze hebben het over ALLE zeezoogdierenparken in de wereld, maar er zijn genoeg parken die hier niets mee te maken hebben. De Europese dierenparken hebben namelijk geen banden met Taiji. Daarnaast is het door verkopen van dolfijnen niet de de reden dat in Taiji dieren worden gedood. De slachting van dolfijnen is een ‘traditie’ van eeuwen oud (begin 17de eeuw) lang voordat er überhaupt ook maar één dolfijn in een aquarium of dolfinarium was te zien.

Pas sinds enkele tientallen jaren worden de mooiste exemplaren uitgezocht en doorverkocht. Vanaf 2014 tot nu zijn er 103 parken in 19 landen die dieren uit de drijfvisserij hebben verkregen. Via de volgende Link kun je bekijken in welke landen dieren uit Taiji leven. Zo is ook duidelijk te zien dat er in de Europese landen geen dieren uit Taiji komen. Europese dierenparken verkrijgen al tientallen jaren geen dolfijnen meer uit het wild. Zij beschikken over gezonde fokprogramma’s om de huidige populatie in stand te houden. Het is in Europa ook verboden om wilde dieren te verhandelen. Tevens zijn de meeste zeezoogdierenparken zoals Dolfinarium verbonden aan brancheorganisaties zoals EAAM (European Association of Aquatic Mammals). Deze internationale brancheorganisaties verbieden acquisitie van dieren uit de drijfvisserij.

 

Dolfinarium en Taiji

dolfinarium-harderwijk-2016

Dolfijn Joker in de Dolfijnendelta. Foto: VTL Photography.

 

De afgelopen tijd heb ik op Facebook en Twitter meerdere malen berichten voorbij zien komen dat er wel degelijk een link is tussen Dolfinarium en Taiji. Het Dolfinarium in Harderwijk verkreeg in 1987 voor het laatst indirect een aantal dieren uit de drijfvisserij in Japan. De mening was destijds dat er op deze wijze dieren gered konden worden die anders voor consumptie gedood zouden zijn.

 

Zelfmoord en depressie

Ric O’Barry beweerd in The Cove dat dolfijnen zelfmoord plegen. Ric O’Barry was de trainer van dolfijn Cathy, zij was de dolfijn die Flipper speelde in de beroemde serie Flipper. Meneer O’Barry heeft verteld dat zij zelfmoord heeft gepleegd omdat ze depressief was. Hij vertelde dat hij bij het dier was toen het gebeurde. Het verhaal van Cathy wat O’Barry verteld is natuurlijk heel verdrietig. Maar ik vind het wel een beetje ver gaan om dan te verkondigen in een documentaire dat alle dolfijnen depressief zijn in gevangenschap en zelfmoord kunnen plegen. Het is namelijk nog nooit bewezen of dolfijnen zelfmoord kunnen plegen. Dolfijnen en orka’s zouden ook medicatie toegediend krijgen tegen depressie en/of stress. Hier is niets van waar! Het zal vast wel eens voorkomen dat een dier niet goed in zijn vel zit, dat hebben wij mensen ook wel eens. Dolfijnen hebben namelijk ook gevoel en emoties bijvoorbeeld wanneer soortgenoot uit de groep overlijd. Of wanneer een zwangerschap niet goed afloopt en het dolfijntje overlijd tijdens de geboorte. Een moeder dolfijn rouwt dan om haar doodgeboren kalfje. Maar dat betekend niet dat alle dieren in gevangenschap depressief zijn. En zeker niet dat alle dieren in gevangenschap antidepressiva zouden krijgen.

 

Conclusie

Maaike

Dolfijn Maaike in Dolfinarium Harderwijk. Foto: VTL Photography.

Ik begrijp dat de makers van de documentaire een punt wilde maken, het is ook goed dat deze praktijken aan de wereld zijn getoond. Maar ik vind het jammer dat het verhaal zo verdraaid is dat de (Europese) zeezoogdierenparken hier de schuld van krijgen. Daarnaast is het ook niet eerlijk en het helpt niet om de situatie te verbeteren. Er zou eerder gekeken moeten worden naar het onderwijzen van de lokale bevolking in Taiji. Dat de dieren lijden door hun manier van handelen. En hen te laten in zien wat voor impact het heeft op een dolfijnen familie als een dier bij hun wordt weggerukt. Het probleem kan beter bij de kern aangepakt worden dan de deuren te sluiten van dierenparken zoals Dolfinarium die juist het beste voor hebben met hun dieren.Ik hoop dat steeds meer mensen zich hier in gaan verdiepen en gaan inzien dat niet alle zeezoogdieren parken slecht zijn. Bezoek het Dolfinarium, bekijk met eigen ogen hoe het met de dieren gaat. Stel vragen, het park staat hier voor open! Neem een kijkje achter de schermen, en zie met eigen ogen hoe dieren worden verzorgd.

Deze blog heb ik geschreven vanuit mijn eigen perspectief, en hoe ik er tegen aan kijk. Dit is een initiatief van VTL Photography en HandenafvanhetDolfinarium. Zowel VTL Photography als HandenafvanhetDolfinarium zijn geen onderdeel van het Dolfinarium in Harderwijk. Volgende week verschijnt er weer een nieuwe blog online! Heb je vragen? Dan kun je altijd terecht op de Facebook pagina van VTL Photography. Of stel je vraag via het Contact Formulier op de website.

Alle foto’s op de website en in deze blog zijn eigendom van VTL Photography. Het is dan ook niet toegestaan om de foto’s zonder toestemming te gebruiken voor privé of commerciële doeleinden. Voor vragen over gebruik van de foto’s kunt u een email sturen naar: info@vtlphotography.com. Bij voorbaat dank!

 

dolfijn-dolfinarium-harderwijk

Een kijkje achter de schermen bij het DolfijndoMijn deel 2

Vorige week hebben we in de eerste blog verteld wat er zoal gebeurd achter de schermen van DolfijndoMijn, hoe de dieren verzorgd en getraind worden. Vandaag gaan we verder met deel twee;  een kijkje achter de schermen bij het DolfijndoMijn! Welke dieren leven er in domijn, en hoeveel ruimte hebben de dieren?

 

De dolfijnen in DolfijndoMijn

In het DolfijndoMijn leven op dit moment 10 mannetjes; Prince, Nando, Yola, Juno, Apollo, Tucker, Tsalka, Tlisala, Nemo en Balasi. Tien mannen, en alle tien hebben zij een heel eigen karaktertje. Gelukkig kennen de verzorgers elk individu en weten zij precies wat de dieren nodig hebben en wat zij wel en niet leuk vinden. Een vraag die vaak aan de verzorgers gesteld wordt is; “Hoe houden jullie de dieren uit elkaar?” Vanaf een afstand lijken de dolfijnen misschien heel erg op elkaar maar wanneer je goed kijkt zijn ze toch allemaal heel verschillend.

 

Hierboven zie je foto’s van een aantal dolfijnen in Domijn. Als je elke foto op groter formaat bekijkt kun je zien dat er wel degelijk verschillen zijn. Het ene dier heeft meer strepen dan de andere, het andere dier heeft weer een wit snuitje, en het ene dier is lichter of donkerder dan de ander. Maar er zijn meer dingen waar je de dieren individueel aan kan herkennen, bijvoorbeeld de ogen. Naast verschillende kenmerken van het uiterlijk heeft elk dier ook een ander karakter. De verzorgers kennen de dieren natuurlijk het beste maar als vaste bezoeker kun je na een tijdje ook wel wat karaktertrekjes herkennen. Meerdere vaste bezoekers weten ook de namen van elk individueel dier. Zo zie je dat elk dier heel anders is en dat de dieren goed te onderscheiden zijn wanneer je ze eenmaal wat beter leert kennen.

 

Ruimte

dolfijndomijn

Plattegrond van het DolfijndoMijn, ook te zien op de website van Dolfinarium. Copyright: Dolfinarium.

In Dolfinarium kun je op twee plekken genieten van dolfijnen. In het DolfijndoMijn en in de Dolfijnendelta. De Dolfijnendelta is de hele dag door toegankelijk voor bezoekers en het DolfijndoMijn is alleen toegankelijk tijdens de shows. Wel kun je als bezoeker aan de achterzijde bij het dolfijnenpanorama kijken. Daar kun je door de dag heen de dolfijnen zien die in het domijn leven.

Op de eerste foto hierboven zie je de drie kleinere ronde bassins achter de schermen van het domijn. Hier is veel commotie om geweest door de uitzending van Rambam. De dolfijnen zouden de hele dag door in deze kleine “badjes” door moeten brengen -In een andere blog kom ik nog uitgebreider terug op Rambam- De drie bassins op de foto staan in verbinding met elkaar en ook met het bassin bij het dolfijnenpanorama en de sluis naar binnen waar de shows plaats vinden. De dieren beschikken in totaal over 3 miljoen kunstmatig zeewater. In tegenstelling tot wat er beweerd wordt op sociale media, hebben zij beschikking tot alle ruimtes. Zij mogen zelf bepalen waar ze willen zwemmen. In het bassin van de koepel, buiten in de 3 ronde bassins of aan achterkant bij het dolfijnenpanorama. Naast de foto van de bassins achter de schermen zie je nog vijf andere foto’s van een aantal dolfijnen. Deze foto’s heb ik van verschillende dieren op verschillende momenten van de dag genomen. Alle hekken stonden open, en toch kozen dieren er voor om op dat moment in de ronde bassins achter de schermen te zwemmen. Dit is voor hun een net zo fijne omgeving als de andere ruimtes, omdat de dieren nooit iets worden opgelegd of ontnomen.

Er zijn een aantal momenten door de dag heen dat niet alle hekken en sluizen open staan. Vlak voor de show vragen de verzorgers alle dieren bij zich, en wordt de groep gesplitst. De dieren die mee gaan doen in de show mogen het bassin in van het domijn. En de andere dieren blijven bijvoorbeeld bij het dolfijnenpanorama zwemmen. De hekken zijn dan dicht omdat het anders voor de dieren en verzorgers te verwarrend wordt als alle dieren door elkaar zwemmen. Op zo’n moment gaan dus bepaalde hekken en sluizen dicht. In de eerste blog hebben we het gehad over gezondheidstrainingen en trainingssessies, op zulke momenten krijgen de dieren 1 op 1 aandacht, ook dan zijn de hekken vaak gesloten. De rest van de dag en ook ’s nachts hebben de dieren alle ruimte en staan alle hekken en sluizen open. Dat de dieren dus grotendeels van de dag in kleine ruimtes door zouden brengen klopt dus niet.

Chloor

Het water in Dolfijndomijn bestaat uit kunstmatig zeewater waar chloor wordt toegevoegd om de natuurlijke groei van bacteriën tegen te gaan. Het chloor breekt mogelijk schadelijke elementen af en door een filtering wordt het water gezuiverd. De hoeveelheid chloor is vergelijkbaar met het gebruik in drinkwater in sommige plaatsen in Nederland. Ik heb meerdere malen voorbij zien komen dat het chloor schadelijk is voor de dieren en dat de dieren huidaandoeningen zouden hebben. Deze informatie klopt niet. De hoeveelheid chloor dat wordt toegevoegd aan het water is niet schadelijk voor de dieren. Daarnaast wordt de kwaliteit van het water goed gecontroleerd, in zowel DolfijndoMijn als de Dolfijnendelta.

Aqua bella

Aquabella Dolfinarium (2)

Het DolfijndoMijn staat bij het publiek natuurlijk bekend om de dolfijnenshow. In het vernieuwde Domijn nemen de dolfijnen je mee op wereldreis. Zij laten het publiek zien hoe fantastisch mooi de natuur is, en dat wij er met zijn allen heel goed voor moeten zorgen. De dolfijnen, verzorgers en de 3D-water- en lichteffecten zorgen voor een bijzondere show!

De Aqua Bella show is in 2013 benoemd tot beste show van de wereld. Het Dolfinarium ontving een Brass Ring Award, dé oscar van de dieren- en amusementsparken. Volgens activisten zou het domijn geen educatieve waarde hebben. Maar de Aquabella show in het DolfijndoMijn is niet alleen heel leuk om naar te kijken, maar de trainers en de dieren leren kinderen op spelende wijs om geen afval zomaar weg te gooien. Afval hoort in de prullenbak en niet in het water, want dat is slecht voor de natuur. En dat lijkt misschien onbelangrijk, maar de natuur wordt flink bevuild door ons afval. Het Dolfinarium helpt de jonge generatie meer bewust te maken dat afval in de prullenbak hoort. Door onder andere het grote afval probleem in de natuur, worden verschillende dolfijnensoorten met uitsterven bedreigd.

Naast de educatieve waarden worden de dolfijnen door deze shows zowel fysiek als mentaal uitgedaagd. De dieren vinden het leuk om aan een show mee te doen. Hoe weet ik dat? Omdat ik zie dat de dieren enthousiast en uitbundig gedrag vertonen vlak voor een show. Daarnaast zijn veel gedragingen die de dieren laten zien natuurlijke gedragingen. Tuimelaardolfijnen heten niet voor niks tuimelaars. Zoals ik in de eerste blog al vertelde gebeurd het ook wel eens dat een dier geen zin heeft. Dat is prima! Dit wordt door de verzorgers niet afgestraft, een dier zal ten alle tijden zijn eten krijgen of het dier nou mee wilde doen of niet. Daarnaast hoeven de tien dolfijnen mannen ook niet elke dag mee te doen in een show. Elke dag wordt een show uitgeschreven en bepaald welke dieren er mee mogen doen. En wordt er in grote lijnen opgeschreven wat voor gedragingen er gevraagd gaan worden aan de dieren. Elke show is anders, zo blijft het leuk en afwisselend voor de dieren. Het park en de verzorgers zijn dag in dag uit bezig met wat het beste is voor de dieren. Het welzijn van de dolfijnen staat ten alle tijden op nummer 1!

Weekend van de wetenschap

Het eerste weekend van oktober is het Weekend van de Wetenschap! Bij het Dolfinarium kun je op zaterdag 1 oktober meer leren over het gedrag van zeezoogdieren. Op het park worden dagelijks onderzoeken uitgevoerd, maar wat houden deze onderzoeken precies in? En wat voor soort onderzoeken worden er dan uitgevoerd? Op 1 oktober kun je daar antwoord op krijgen! Want dan kun je zelf een kijkje nemen en zelfs mee helpen met het uitvoeren van deze onderzoeken. Herkent een walrus zichzelf in de spiegel? Onthoud een dolfijn onder welke emmer een ring is verstopt? Wil je mee doen? Ga dan op 1 oktober naar het Dolfinarium. Vergeet jezelf niet eerst even aan te melden! Dit kan via de website van het Dolfinarium. Het programma wordt opgezet voor (basisschool) kinderen, maar iedereen mag mee doen. De activiteit start om 11.00 uur bij het DolfijndoMijn!

Houdt de website en de Facebookpagina in de gaten want volgende week volgt er weer een nieuwe blog. Dan hebben we het uitgebreid over Taiji, The Cove en Dolfinarium. Houdt de website en Facebookpagina’s in de gaten. Tot volgende week!

Alle foto’s in deze blog zijn eigendom van VTL Photography. Het is dan ook niet toegestaan om de foto’s zonder toestemming te gebruiken voor privé of commerciële doeleinden. Dit is een initiatief van VTL Photography en HandenafvanhetDolfinarium. Zowel VTL Photograhy als HandenafvanhetDolfinarium zijn geen onderdeel van het Dolfinarium in Harderwijk. Voor vragen kunt u een email sturen naar: info@vtlphotography.com of het contactformulier invullen op de website.