Statement

Het is jullie vast niet ontgaan dat in de afgelopen dagen verschillende nieuwssites berichten over de uitspraken van Belgische minister Weyts. De minister is een voorstander voor een uitdoofbeleid voor het houden van dolfijnen onder menselijke zorg. Met andere woorden, als het aan deze minister ligt zal het Dolfinarium van Boudewijn Seapark uiteindelijk de deuren moeten sluiten. Ik heb een aantal dagen getwijfeld of ik hier iets over moest plaatsen. Maar dit gaat mij nogal aan het hart dus wilde ik hier toch iets over kwijt.

Dolfijnen Boudewijn Seapark

Dolfijnen bij het platform in het Dolfinarium van Boudewijn Seapark. ©VTL Photography.

In de afgelopen jaren duiken de discussies over dolfinaria steeds weer op. En op zich is het niet erg als er met een kritische noot wordt gekeken naar hoe er voor dieren wordt gezorgd en of het beter zou kunnen. Maar waar ik heel slecht tegen kan is dat dierenparken en in dit geval vooral dolfinaria in een slecht daglicht worden geplaatst. Er wordt gedaan of dat het zorgen voor dolfijnen een misdaad is, en dat is naar mijn mening nogal absurd. Dolfijnen worden over de hele wereld gehouden en in sommige landen zijn de leefomstandigheden van de dieren behoorlijk slecht, wat absoluut niet goed te praten is. Wanneer je dieren onder je hoede hebt, heb je ook de verantwoordelijkheid om goed voor de dieren te zorgen. Als die parken aangepakt zouden worden, zal je mij niet horen. Maar de dierenparken in Europa waar juist WEL goed voor de dieren wordt gezorgd, die worden aangevallen. Een beetje de omgekeerde wereld vind je ook niet? Dag in dag uit zijn verzorgers met de dieren bezig… zij krijgen zoveel liefde, aandacht en verzorging dat krijgt onze oudste generatie in een verzorgingshuis vaak nog niet eens. Die mogen blij zijn als ze ongeveer 1 keer per week gewassen worden. De dieren worden op handen gedragen, en het ontbreekt ze aan niets. Is het anders dan de natuur? Ja natuurlijk maar dat hoeft niet te betekenen dat het dan ook slecht is. Het is met name heel belangrijk dat er wordt gekeken naar de feiten, en niet naar ons eigen gevoel. En dat is iets wat wel steeds meer gebeurd, we projecteren onze eigen gevoelens en onze eigen idealen op de dieren. De dieren kunnen niet praten, maar ze kunnen ons wel duidelijk vertellen hoe ze zich voelen en wanneer ze iets niet leuk vinden door middel van lichaamstaal. Er zijn tal van wetenschappelijke onderzoeken verricht en het is wetenschappelijk ook bewezen dat dolfijnen zich goed aanpassen aan hun omgeving. Een van de verzorgers uit Dolfinarium Harderwijk heeft hier heel mooi over gesproken in het TEDx event in Harderwijk. Bekijk de video hier op YouTube: https://youtu.be/DCqOCQ4J9qc

Daarnaast hebben we in verschillende artikelen kunnen lezen dat de beste minister het houden van dolfijnen niet meer vind passen in deze tijd, in een artikel stond een volgende reactie; “We laten die kunstjes doen in ruil voor een paar dode vissen” Alleen al die zin geeft bij mij aan dat hij zich hier totaal niet in heeft verdiept. Het is een standaard argument wat gebruikt wordt maar is gebaseerd op fabels. De dolfijnen doen geen kunstjes, het zijn vooral natuurlijke gedragingen die worden getoond. Daarnaast krijgen de dieren ten alle tijden hun eten, of ze nu willen mee werken aan een trainingssessie of niet. Ik heb het al verschillende keren benadrukt en dat doe ik nu weer; De band die de verzorgers hebben met de dieren is gebouwd op vertrouwen, de dieren wordt niets opgedrongen. De trainingssessies en voorstellingen worden door tegenstanders vaak gezien als iets negatiefs, maar voor de dieren is het juist het tegenovergestelde. Voor hen is het een positieve toevoeging. De trainingen worden gedaan op basis van “positive reinforcement”. Dat wil zeggen dat al het positieve wordt beloond. De focus ligt op het positieve en die methode wordt inmiddels over de hele wereld toegepast. En overigens niet alleen bij dolfijnen, ook bij heel veel andere dieren wordt deze trainingsmethode toegepast. De dieren worden dus niet gestraft, en de dieren worden niet beperkt in hun dagelijkse hoeveelheid vis. Naast alle punten die ik heb genoemd zijn dolfinaria ook nog eens heel erg belangrijk voor educatie en wetenschappelijk onderzoek! Het zou meneer Weyts sieren als hij een keer gaat kijken bij Boudewijn Seapark om te zien hoe de dieren werkelijk worden verzorgd. En hij zou zich moeten laten informeren wat deze keuze voor gevolgen kunnen hebben. De keuzes die gemaakt gaan worden hebben niet alleen grote gevolgen voor het park, maar vooral voor de dieren!

Dolfijnenshow Boudewijn Seapark

Waterwerk tijdens de voorstelling in Boudewijn Seapark. ©VTL Photography.

Nu in België de discussie in volle gang is over Boudewijn Seapark, proberen dierenactivisten de discussie in Nederland ook weer aan te wakkeren. Zoals ik al aangaf is het niet erg om kritisch te zijn, maar blijf wel bij de feiten….

Persoonlijk word ik regelmatig aangesproken in privé berichten of onder foto’s op social media. Waarom ik dolfinaria promoot en of ik Blackfish, The Cove of Rambam wel eens had gezien. Lieve mensen, neem niet klakkeloos over wat er in die documentaires of op social media wordt beweerd. Het is namelijk totaal anders dan het beeld dat geschetst wordt! Doe zelf onderzoek, zelfs door alleen maar even te Googelen kom je al genoeg redenen tegen waarom Blackfish, The Cove en Rambam niet objectief zijn. En gelukkig zijn er steeds meer mensen die dit inzien, de bezoekersaantallen van veel parken zitten weer in een stijgende lijn.

Omdat ik het heel belangrijk vind dat de waarheid verteld wordt en dat mensen op de juiste manier geïnformeerd worden, heb ik in de afgelopen jaren meerdere blogs geschreven over verschillende onderwerpen. Mede dankzij Dolfinarium Harderwijk heb ik een goed beeld gekregen over de verzorging van de dieren en heb ik daar uitgebreid over kunnen vertellen. Hier vind je een klein overzicht met een aantal belangrijke onderwerpen die we tot nu toe hebben gedeeld. Wanneer je in de zoekbalk op de website “Dolfinarium” in toetst vind je nog meer artikelen terug. Ik hoop dat ik met mijn blogs een steentje kan bij dragen aan een positiever beeld tegenover dolfinaria. Heb je vragen? Stel ze gerust! Je kunt een reactie achter laten op Facebook, onder een artikel of stuur een mail naar info@vtlphotography.com.

Dolfijn Finagain Dolfinarium Harderwijk

Dolfijn Finagain Dolfinarium Harderwijk. © VTL Photography.

Overzicht blogs met links naar directe blogpagina’s;
Alle foto’s en teksten in deze blog, sociale media en op de website zijn eigendom van VTL Photography tenzij anders aangegeven. Gebruik geen enkele foto, video of tekst zonder toestemming voor privé of commerciële doeleinden. Voor vragen over het gebruik van de foto’s kun je het contactformulier invullen op de website of een e-mail sturen naar: info@vtlphotography.com. Bij voorbaat dank!
All images on this blog, social media and website are owned by VTL Photography, unless specified otherwise. Do not use the pictures, video’s or text without our permission for private or commerical purposes. For questions about using the pictures, please fill out the contact form on the website or send an email to: info@vtlphotography.com. Thank you!

Feiten en Fabels over Blackfish

Naast The Cove is er nog een documentaire die veel is besproken de afgelopen jaren; Blackfish. Toen de documentaire uit kwam in 2013 ontstond er veel commotie. Na een aantal jaar is het nog steeds een veel besproken onderwerp en wordt Blackfish vaak genoemd in discussies. De parken die vooral besproken worden in de documentaire zijn SeaWorld en Loro Parque. Maar ondanks dat Dolfinarium geen orka’s huisvest wordt de documentaire ook in discussies rond het Harderwijkse zeezoogdieren park genoemd. Er zijn veel kijkers die denken dat alles wat er getoond wordt in de documentaire waarheid is. En denken dat als er zo met orka’s wordt omgegaan, dan zal het ook wel zo gaan bij de dolfijnen in gevangenschap. En wordt Dolfinarium hier dus ook op aangerekend. Dit vind ik erg storend en om deze reden heb ik er voor gekozen om dit onderwerp te bespreken in een nieuwe blog. Dolfinarium heeft niets te maken met Blackfish, er zijn nog nooit ongelukken gebeurd in het Dolfinarium en vind het best kortzichtig om alle parken over één kam te scheren na het zien van Blackfish. Volgens de makers van de documentaire horen orka’s niet in gevangenschap en is er veel mis met de manier waarop de dieren worden verzorgd. De dieren zouden antidepressiva krijgen, en jonge orka’s zouden veel te vroeg bij hun moeder worden weg gehaald. Daarnaast gebruiken zij een aantal tragische ongelukken om aan te tonen dat de orka’s agressief zijn. Ik vind het best schokkend dat de makers van Blackfish zoveel informatie en zelfs beelden hebben verdraaid om maar zoveel mogelijk mensen over te halen om niet meer naar SeaWorld of andere parken te gaan. Zelf ben ik nog nooit in SeaWorld geweest dus ik kan niet alles weerleggen wat er in Blackfish wordt gezegd. Het Dolfinarium ken ik wel heel goed en vind het dan ook onzin dat Blackfish wordt genoemd door activisten in Nederland in hun strijd om het Dolfinarium te sluiten. Ik vind het vooral heel erg bijzonder dat veel kijkers de documentaire meteen aan nemen als de waarheid. Hoe kan het toch dat een documentaire vol met leugens zo serieus genomen wordt?

SONY DSC

Orka Valentin in Marineland Antibes Frankrijk. Foto: VTL Photography.

Blacksfish

De documentaire gaat over orka’s in gevangenschap en werd geregisseerd door Gabriela Cowperthwaite en ging in 2013 in première. De documentaire gaat over de orka’s in gevangenschap. Wereldwijd zijn er acht landen waar orka’s worden gehouden: De Verenigde Staten, Spanje/Tenerife, Canada, Frankrijk, Argentinië, Japan, Rusland en China. Bij elkaar zijn dat rond de 59 orka’s. De documentaire begint met een aantal voormalige SeaWorld trainers die iets vertellen over hun tijd bij SeaWorld. Daarna gaan ze al vrij snel over op Dawn Branchau. Dawn overleed op 24 februari 2010 toen zij in het water terecht kwam bij Tilikum.   En met name over orka Tilikum. In de jaren nadat hij bij IJsland werd gevangen is Tilikum betrokken geweest bij drie dodelijke ongelukken. Het eerste ongeluk vond plaats in Sealand of the Pacific. En daarna vonden er nog twee dodelijke ongelukken plaats in SeaWorld waarbij Tilikum was betrokken. In 2010 overleed Dawn Branchau, het dodelijke ongeluk van Dawn ging de hele wereld over. Na haar dood werd er veel gesproken over de zeezoogdieren parken waar orka’s worden gehuisvest. Is dat eigenlijk wel veilig? Want twee maanden voor de dood van Dawn overleed Alexis Martinez in Loro Parque, ook dit incident wordt besproken in Blackfish. De ongelukken worden gebruikt om aan te kaarten dat orka’s niet in gevangenschap horen. De orka’s zouden agressief worden omdat ze ongelukkig zijn. Daarnaast komen oude medewerkers aan het woord en vertellen zij over hun tijd als orka trainer.

 

Tilikum

kopie-van-folder-sealand

Een kopie van een folder van Sealand.

 

Tilikum werd in 1983 als jonge orka gevangen genomen bij IJsland en is daarna over gebracht naar Sealand of the Pacific in Victoria British Columbia Canada. Sealand of the Pacific was een drijvend aquarium in South Oak Bay. Het aquarium had een kleine zeepen waar de orka’s, waaronder Tilikum in verbleven. Tilikum werd getreiterd door twee andere vrouwtjes Haida en Nootka, waardoor hij vaak apart werd gehouden. Op 20 februari 1991 ging het mis, verzorgster Keltie Byrne (20 jaar) viel in het water en verdronk omdat de orka’s haar onder water hielden. Het aquarium is nog een poos open geweest, in de zomer van 1992 heb ik het aquarium nog bezocht met mijn ouders. Maar in november 1992 gingen de deuren van Sealand voorgoed dicht. Tilikum verhuisde naar SeaWorld Florida waar hij tot de dag van vandaag woont. In 1999 werd er in de vroege ochtend een lichaam gevonden bij Tilikum in zijn verblijf. Dit was Daniel Dukes, hoe hij bij Tilikum kon komen en hoe hij precies is gestorven is nooit helemaal duidelijk geworden. Het derde dodelijke ongeluk gebeurde in 2010. De dood van trainster Dawn Branchau wordt in de documentaire breed besproken, wat ik behoorlijk smakeloos en buitengewoon respectloos vind naar Dawn maar zeker naar de nabestaande toe.

 

Feiten

Helaas is de documentaire niet gebaseerd op de waarheid en worden veel feiten en beelden verdraaid om mensen een verkeerde indruk te geven. Hieronder geef ik een paar voorbeelden.

  1. In het begin van de docu vertellen een aantal voormalige trainers hoe ze in contact kwamen met SeaWorld en waarom ze wilde werken met orka’s. Ze vertellen dat het eigenlijk heel makkelijk is om binnen te komen en dat er praktisch geen regels zijn om met de dieren te mogen werken. Alles wat je nodig zou hebben is een goede uitstraling. Maar dit klopt niet. Natuurlijk is uitstraling belangrijk, want je wordt het gezicht van een park als je als trainer/verzorger gaat solliciteren. Maar verder is het heel belangrijk om uitstekend te kunnen zwemmen. Er is een zwemtest die gehaald moet worden voor je aangenomen wordt. Er moet een click zijn tussen de trainers en dieren. Daarnaast moet je fysiek en lichamelijk sterk en gezond zijn, je moet echt in topconditie zijn want het is zwaar werk. Een dierverzorgingsdiploma is geen vereiste omdat je intern alles wordt geleerd. Maar zo makkelijk als ze het bij Blackfish laten lijken is het zeker niet.
  2.  Samantha Berg vertelt in de docu over haar eerste moment dat ze op de rug van een orka springt. Er worden beelden bij getoond dat ze op de rug van een orka staat. Alleen, op de beelden is niet Samantha Berg te zien maar Holly Byrd. Op de video hieronder zie je Holly Byrd die zelf ook verteld dat zij de gene is in de video en niet Samantha. Daarnaast verteld Holly ook dat ze heel wat jaren ervaring heeft op gedaan voor ze bij SeaWorld ging werken. En twee jaar bij SeaWorld gewerkt heeft voor ze waterwerk mocht doen met een orka. Op de beelden is niet alleen een totaal ander persoon te zien, de beelden zijn gebruikt van een backstage video van Seaworld’s Believe.  https://youtu.be/Oyh0PVCNFBA
  3. In Blackfish wordt in 03.26 min verteld door Carol Ray dat ze op haar eerste dag al het water in mocht met de orka’s. Als je de backstage video bekijkt van SeaWorld’s Believe dan hoor je de trainers zelf zeggen dat het veel training vergde om het water in te kunnen met de dieren. En Holly Byrd ging pas na twee jaar nadat ze bij SeaWorld begon met werken het water in met een orka. Ik geloof dus niet dat in Blackfish de waarheid wordt gesproken. Dit geld overigens ook voor andere parken, het is belangrijk om eerst een band met het dier op te bouwen voor je het water in gaat. Zij betreden tenslotte het “huis” van de dieren. Na de dood van Dawn Branchau is er voor gekozen dat de trainers niet meer met de orka’s het water in mogen.
  4. Wat ik heel misleidend vind zijn de beelden waar je een jong orka kalfje ziet en waar verteld wordt dat orka Kalina, de eerst geboren orka in SeaWorld bij haar moeder werd weg gehaald. Dit wekt bij de kijker het idee dat hele jonge kalfjes bij hun moeder worden weg gehaald. Dit klopt niet! Een jong kalfje dat net geboren of nog maar een paar maanden oud is kan niet bij de moeder weg gehaald worden. Tenzij een kalfje wordt afgestoten, dan kan een park er voor kiezen om in te grijpen en het jong weg te halen. Orka Kalina was vier en een half jaar toen zij naar een ander park werd gebracht. In het wild krijgt een vruchtbaar vrouwtje na drie tot zes jaar weer een kalfje. Dat betekend dat een jong na ongeveer 3 jaar toch voor zichzelf moet kunnen zorgen. De reden dat Kalina naar een ander park verhuisde was omdat zij haar moeder en de andere orka’s lastig viel.
  5. Daarnaast wordt nog een andere verhuizing besproken. Die van Takara. John Hargrove vertelde dat Takara en Kasatka onafscheidelijk waren. Ook hier worden weer beelden gebruikt van een jong kalfje. Takara verhuisde pas toen zij twaalf jaar oud was. Op het moment dat Takara ging verhuizen had zij haar eigen kalfje, Kohanna, die ook met haar mee verhuisde. Toen Takara weg ging uit SeaWorld San Diego werkte John Hargrove niet eens voor SeaWorld, hij was dus ook niet aanwezig bij de verhuizing wat ze in de documentaire wel doen geloven. John vertelde ook dat Kasatka zou zo verdrietig zijn dat ze geluiden maakte die de verzorgers nog nooit hadden gehoord. Ze zocht naar haar dochter Takara. Hij beweerde dat er een onderzoek werd gedaan naar de geluiden. Dit klinkt natuurlijk heel erg zielig maar klopt niet. Er is nooit een onderzoek geweest.

 

Straffen

In de documentaire vertelde Steve Huxter, een voormalig directeur van Sealand dat een trainer de orka’s strafte wanneer zij iets niet goed deden. Bij trainingen met Tilikum plaatste zij een getrainde orka bij de ongetrainde Tilikum. Wanneer hij niet deed wat er gevraagd werd kregen beide dieren straf, dit betekende geen eten. Dit is natuurlijk niet de manier om een dier te trainen! Ik denk dat veel mensen denken dat orka’s en dolfijnen in andere parken dus ook geen eten krijgen omdat dit verteld werd in Blackfish. Maar onthoud wel dat dit meer dan 20 jaar geleden was! Omdat dit een trainingsmethode was bij Sealand hoeft het niet te betekenen dat dit ook de methode is in andere parken. Zoals ik in vorige blogs al heb aangegeven krijgen de dieren in Dolfinarium ten alle tijden hun eten. Lees hier hoe de dolfijnen in Dolfinarium worden getraind.

 

 

Tot slot

 

dolfijn-dolfinarium-harderwijk

Foto: VTL Photography.

Blackfish en The Cove zijn echt gemaakt om kijkers over de hele wereld te choqueren. En om iedereen over te halen niet meer naar een zeezoogdieren park te gaan. Ik vind het erg bijzonder dat veel mensen die de documentaire hebben gezien er meteen van uit gaan dat dit de waarheid is. Terwijl grotendeels nog nooit een zeezoogdieren park hebben bezocht. Deze mensen vergeten dat beelden verdraaid kunnen worden en dat veel dingen ook flink uitvergroot worden. Dat beelden worden verdraaid en hun hun voordeel worden gebruikt blijkt wel uit een overzicht dat is gemaakt met 69 misstanden over de documentaire. Wil je nog meer weten over alle misstanden van Blackfish dan kan ik je aanraden om het het hele overzicht met misstanden door te lezen, deze kun je hier bekijken. Wanneer er documentaires worden gemaakt om kijkers te informeren is het wel belangrijk dat de informatie klopt! Dat dit niet het geval is geeft wel aan dat er 69 misstanden in Blackfish voor komen. Blackfish is niet gebaseerd op feiten maar op leugens om de kijker te misleiden. Ondanks alle leugens, slechte publiciteit en demonstraties weten SeaWorld, Dolfinarium en andere zeezoogdieren parken hun hoofd boven water te houden en blijven bezoekers toch komen. Dat bleek ook wel weer tijdens de laatste dag van het seizoen in Dolfinarium Harderwijk, het hele DolfijndoMijn zat vol met bezoekers, terwijl er buiten voor de entree een aantal activisten foldertjes uitdeelde. Gelukkig schrikt het mensen niet af en blijven bezoekers toch komen! Die volle tribune in Domijn gaf mij wel even kippenvel!

In de blogs van afgelopen week hebben jullie veel kunnen lezen over de dieren, verzorging en training over de dolfijnen in Dolfinarium. Maar ook over alle feiten en fabels rond zeezoogdieren parken in het algemeen. Voor nu was dit de laatste blog in de reeks blogs over de feiten en fabels over Dolfinarium. Ik hoop dat ik met mijn blogs heb aan kunnen geven dat veel berichten van activisten niet kloppen en dat je het beste zelf op onderzoek uit kunt gaan. Want het is echt niet zo zwart wit als activisten het laten lijken!

dolfinarium-harderwijk-2016

Foto: VTL Photography.

 

Deze blog heb ik geschreven vanuit mijn eigen perspectief, en hoe ik er tegen aan kijk. Dit is een initiatief van VTL Photography en HandenafvanhetDolfinarium. Zowel VTL Photography als HandenafvanhetDolfinarium zijn geen onderdeel van het Dolfinarium in Harderwijk. Voorlopig was dit de laatste blog over de feiten en fabels over Dolfinarium. Wie weet komen we binnenkort terug met nieuwe blogs! Heb je vragen? Dan kun je altijd terecht op de Facebook pagina van VTL Photography. Of stel je vraag via het Contact Formulier op de website.

Alle foto’s op de website en in deze blog zijn eigendom van VTL Photography, tenzij anders aangegeven. Het is dan ook niet toegestaan om de foto’s zonder toestemming te gebruiken voor privé of commerciële doeleinden. Voor vragen over gebruik van de foto’s kunt u een email sturen naar: info@vtlphotography.com. Bij voorbaat dank!

Feiten en fabels over Dolfinarium deel 1

Helaas worden Dolfinarium Harderwijk en andere zeezoogdierenparken steeds negatief neer gezet. Dierenactivisten vinden dat een dolfinarium niet meer van deze tijd is en willen de parken sluiten. Daarnaast zouden de dolfijnen en orka’s vrijgelaten moeten worden. Laat ik voorop stellen dat het niet slecht is dat er met een kritische blik naar dolfinaria wordt gekeken. Als er verbeteringen plaats kunnen vinden is dit alleen maar in het voordeel van de dieren. Maar het gaat de laatste tijd wel heel erg ver. Verbeteringen aankaarten is prima, maar veel dingen die ik voorbij zie komen kloppen niet. Naast de onjuiste info die wordt verspreid via internet en sociale media gaat het nog een stapje verder. Er staan bijvoorbeeld elke week een aantal activisten voor de deur van het Dolfinarium in Harderwijk. Om bezoekers over te halen het park niet te betreden. Ook bij het station van Harderwijk hebben de hele zomervakantie posters gehangen waarop letterlijk stond; koop geen kaartje voor Dolfinarium. Niet alleen Dolfinarium in Harderwijk krijgt veel kritiek, ook andere zeezoogdieren parken hebben met hiermee maken. De kritiek is begonnen nadat dierenactivisten door middel van documentaires aan de wereld wilde laten zien hoe slecht de dieren het hebben in ‘gevangenschap’. Zoals The Cove en Blackfish. Omdat er veel negativiteit heerst en er nog al wat misstanden ontstaan heb ik besloten om hier aandacht aan te besteden op mijn website. Afgelopen twee weken heb je in de blogs een kijkje kunnen nemen achter de schermen van het DolfijndoMijn, naar de trainingen en verzorging van de dieren. In de komende weken zal er elke week een blog online verschijnen waarin verschillende onderwerpen aan bod gaan komen die ook in de media besproken zijn. Met deze blogs wil ik laten zien dat veel van deze geruchten niet kloppen. Het is oneerlijk dat een zeezoogdierenpark als het Dolfinarium zo door het slijk gehaald wordt terwijl het park de beste zorg biedt aan hun dieren die er bestaat. Ik zou jullie graag willen aanmoedigen om zelf op onderzoek uit te gaan. Het is allemaal echt niet zo zwart wit als dierenactivisten het laten lijken.

 

Dolfijn Skinny in Dolfinarium Harderwijk

Dolfijn Skinny (54 jaar) in Dolfinarium. Foto: VTL Photography

 

Als eerste wil ik graag beginnen met de documentaire The Cove, over Taiji. Het seizoen van de slachtingen in Taiji is deze maand weer begonnen, waardoor de berichten op sociale media weer toe nemen. En omdat ik op internet en in gesprekken/discussies vaak voorbij zie komen dat iedereen deze documentaire zou moeten zien, vond ik het een goed moment om te beginnen met een blog over The Cove, Taiji en de link die er zou zijn met Dolfinarium Harderwijk. De makers van The Cove en de activisten zijn niet helemaal eerlijk. Er worden heel wat punten verdraaid wat er voor zorgt dat veel kijkers verkeerd worden geïnformeerd en met andere ogen naar een park als Dolfinarium gaan kijken. Maar laten we bij het begin beginnen: In 2009 kwam de documentaire; The Cove uit. Met deze documentaire wilde de makers laten zien wat er gebeurd in een afgelegen baai in Taiji.

 

Taiji

Voor de gene die niet weten wat zich in Taiji afspeelt zal ik het even kort uitleggen. Ik toon bewust geen foto’s of video beelden, omdat deze gewoonweg te schokkend zijn. Mocht je hier meer over willen weten kun je een hoop informatie, foto’s en videobeelden terug vinden op het internet. Maar ik wil je wel even waarschuwen! De beelden kunnen erg schokkend zijn.

In een verborgen baai “The Cove” bij Taiji in Japan worden van september tot februari/maart bijna elke dag vele dolfijnsoorten naar de baai van Taiji gedreven. In deze baai worden de dieren op een brute manier aan hun einde gebracht. De slachting van de dieren is een eeuwen oude traditie en daarnaast staat de Japanse bevolking er om bekend dat zij walvisvlees eten.  De mooiste dolfijnen worden bij hun familie weg gerukt en verkocht aan verschillende parken in Japan, China, Azië en Rusland. De dolfijnen die over blijven worden afgemaakt. Een enkele dolfijn heeft “geluk” die wordt de baai weer uitgedreven.

Laten we even voorop stellen dat wat er in Taiji gebeurd verschrikkelijk is! Vooral de manier waarop de dieren aan hun einde komen. Ik kan mij heel goed voorstellen dat de beelden vele mensen raken en dat er dierenactivisten zijn die zich volledig inzetten om de slachtingen een halt toe te roepen. De documentaire heeft wereldwijd heel veel aandacht gekregen. De wereld was geschokt om te zien hoe de Japanse vissers de dieren aan hun einde bracht. Het is ook best opmerkelijk te noemen dat de Japanners walvisvlees eten. Dat is namelijk erg slecht voor de gezondheid vanwege de hoeveelheid kwik in het vlees. Uiteraard heb ik ook The Cove gezien. Voordat ik de documentaire had gezien wist ik net als vele andere niet wat zich in Japan afspeelde en hoe de lokale vissers met dolfijnen om gingen. Jaren geleden zag ik wel eens plaatjes voorbij komen van een baai dat helemaal rood gekleurd was door bloed. Maar ik kon mij niet voorstellen dat er mensen waren die zulke vreselijke dingen konden doen. Maar de beelden kwamen ook bij mij hard binnen, dagen lang heb ik mij afgevraagd hoe deze mensen dit kunnen doen. Zouden zij niet weten dat dieren gevoel hebben en lijden? Zouden zij niet weten dat deze dieren stress ervaren? Dat de makers van de documentaire deze praktijken aan het licht wilde brengen juich ik alleen maar toe. Ik hoop ook echt dat er een dag komt dat deze slachtingspraktijken stoppen. Het is echt vreselijk wat die dieren moeten doorstaan!

 

Misstanden

Maar zoals ik al aangaf worden er ook dingen verdraaid. In The Cove wordt er gezegd, en ik citeer: “Taiji is the largest supplier of dolphins to marine parks and swim with dolphin programs around the world” Om het even in het Nederlands te vertalen; Taiji is de grootste leverancier van dolfijnen voor zeezoogdierenparken en zwemmen met dolfijnen programma’s over de hele wereld.

Veel dolfijnen in parken over de hele wereld zouden dus uit Taiji komen. Alle zeezoogdierenparken en parken die programma’s aanbieden om dichter bij de dolfijnen te komen worden gelinkt aan Taiji. Je zou kunnen zeggen dat schuld van de slachtingen hier eigenlijk min of meer wordt neergelegd bij de zeezoogdierenparken. De makers van The Cove beweren dat wanneer je een ticket koopt voor dolfinaria je de slachting in Taiji Japan in stand houdt omdat de dolfijnen uiteindelijk overal ter wereld terecht komen. Ik vind dat de makers hier de kijker verkeerd informeert. Ze hebben het over ALLE zeezoogdierenparken in de wereld, maar er zijn genoeg parken die hier niets mee te maken hebben. De Europese dierenparken hebben namelijk geen banden met Taiji. Daarnaast is het door verkopen van dolfijnen niet de de reden dat in Taiji dieren worden gedood. De slachting van dolfijnen is een ‘traditie’ van eeuwen oud (begin 17de eeuw) lang voordat er überhaupt ook maar één dolfijn in een aquarium of dolfinarium was te zien.

Pas sinds enkele tientallen jaren worden de mooiste exemplaren uitgezocht en doorverkocht. Vanaf 2014 tot nu zijn er 103 parken in 19 landen die dieren uit de drijfvisserij hebben verkregen. Via de volgende Link kun je bekijken in welke landen dieren uit Taiji leven. Zo is ook duidelijk te zien dat er in de Europese landen geen dieren uit Taiji komen. Europese dierenparken verkrijgen al tientallen jaren geen dolfijnen meer uit het wild. Zij beschikken over gezonde fokprogramma’s om de huidige populatie in stand te houden. Het is in Europa ook verboden om wilde dieren te verhandelen. Tevens zijn de meeste zeezoogdierenparken zoals Dolfinarium verbonden aan brancheorganisaties zoals EAAM (European Association of Aquatic Mammals). Deze internationale brancheorganisaties verbieden acquisitie van dieren uit de drijfvisserij.

 

Dolfinarium en Taiji

dolfinarium-harderwijk-2016

Dolfijn Joker in de Dolfijnendelta. Foto: VTL Photography.

 

De afgelopen tijd heb ik op Facebook en Twitter meerdere malen berichten voorbij zien komen dat er wel degelijk een link is tussen Dolfinarium en Taiji. Het Dolfinarium in Harderwijk verkreeg in 1987 voor het laatst indirect een aantal dieren uit de drijfvisserij in Japan. De mening was destijds dat er op deze wijze dieren gered konden worden die anders voor consumptie gedood zouden zijn.

 

Zelfmoord en depressie

Ric O’Barry beweerd in The Cove dat dolfijnen zelfmoord plegen. Ric O’Barry was de trainer van dolfijn Cathy, zij was de dolfijn die Flipper speelde in de beroemde serie Flipper. Meneer O’Barry heeft verteld dat zij zelfmoord heeft gepleegd omdat ze depressief was. Hij vertelde dat hij bij het dier was toen het gebeurde. Het verhaal van Cathy wat O’Barry verteld is natuurlijk heel verdrietig. Maar ik vind het wel een beetje ver gaan om dan te verkondigen in een documentaire dat alle dolfijnen depressief zijn in gevangenschap en zelfmoord kunnen plegen. Het is namelijk nog nooit bewezen of dolfijnen zelfmoord kunnen plegen. Dolfijnen en orka’s zouden ook medicatie toegediend krijgen tegen depressie en/of stress. Hier is niets van waar! Het zal vast wel eens voorkomen dat een dier niet goed in zijn vel zit, dat hebben wij mensen ook wel eens. Dolfijnen hebben namelijk ook gevoel en emoties bijvoorbeeld wanneer soortgenoot uit de groep overlijd. Of wanneer een zwangerschap niet goed afloopt en het dolfijntje overlijd tijdens de geboorte. Een moeder dolfijn rouwt dan om haar doodgeboren kalfje. Maar dat betekend niet dat alle dieren in gevangenschap depressief zijn. En zeker niet dat alle dieren in gevangenschap antidepressiva zouden krijgen.

 

Conclusie

Maaike

Dolfijn Maaike in Dolfinarium Harderwijk. Foto: VTL Photography.

Ik begrijp dat de makers van de documentaire een punt wilde maken, het is ook goed dat deze praktijken aan de wereld zijn getoond. Maar ik vind het jammer dat het verhaal zo verdraaid is dat de (Europese) zeezoogdierenparken hier de schuld van krijgen. Daarnaast is het ook niet eerlijk en het helpt niet om de situatie te verbeteren. Er zou eerder gekeken moeten worden naar het onderwijzen van de lokale bevolking in Taiji. Dat de dieren lijden door hun manier van handelen. En hen te laten in zien wat voor impact het heeft op een dolfijnen familie als een dier bij hun wordt weggerukt. Het probleem kan beter bij de kern aangepakt worden dan de deuren te sluiten van dierenparken zoals Dolfinarium die juist het beste voor hebben met hun dieren.Ik hoop dat steeds meer mensen zich hier in gaan verdiepen en gaan inzien dat niet alle zeezoogdieren parken slecht zijn. Bezoek het Dolfinarium, bekijk met eigen ogen hoe het met de dieren gaat. Stel vragen, het park staat hier voor open! Neem een kijkje achter de schermen, en zie met eigen ogen hoe dieren worden verzorgd.

Deze blog heb ik geschreven vanuit mijn eigen perspectief, en hoe ik er tegen aan kijk. Dit is een initiatief van VTL Photography en HandenafvanhetDolfinarium. Zowel VTL Photography als HandenafvanhetDolfinarium zijn geen onderdeel van het Dolfinarium in Harderwijk. Volgende week verschijnt er weer een nieuwe blog online! Heb je vragen? Dan kun je altijd terecht op de Facebook pagina van VTL Photography. Of stel je vraag via het Contact Formulier op de website.

Alle foto’s op de website en in deze blog zijn eigendom van VTL Photography. Het is dan ook niet toegestaan om de foto’s zonder toestemming te gebruiken voor privé of commerciële doeleinden. Voor vragen over gebruik van de foto’s kunt u een email sturen naar: info@vtlphotography.com. Bij voorbaat dank!

 

dolfijn-dolfinarium-harderwijk