Feiten en Fabels over Blackfish

Naast The Cove is er nog een documentaire die veel is besproken de afgelopen jaren; Blackfish. Toen de documentaire uit kwam in 2013 ontstond er veel commotie. Na een aantal jaar is het nog steeds een veel besproken onderwerp en wordt Blackfish vaak genoemd in discussies. De parken die vooral besproken worden in de documentaire zijn SeaWorld en Loro Parque. Maar ondanks dat Dolfinarium geen orka’s huisvest wordt de documentaire ook in discussies rond het Harderwijkse zeezoogdieren park genoemd. Er zijn veel kijkers die denken dat alles wat er getoond wordt in de documentaire waarheid is. En denken dat als er zo met orka’s wordt omgegaan, dan zal het ook wel zo gaan bij de dolfijnen in gevangenschap. En wordt Dolfinarium hier dus ook op aangerekend. Dit vind ik erg storend en om deze reden heb ik er voor gekozen om dit onderwerp te bespreken in een nieuwe blog. Dolfinarium heeft niets te maken met Blackfish, er zijn nog nooit ongelukken gebeurd in het Dolfinarium en vind het best kortzichtig om alle parken over één kam te scheren na het zien van Blackfish. Volgens de makers van de documentaire horen orka’s niet in gevangenschap en is er veel mis met de manier waarop de dieren worden verzorgd. De dieren zouden antidepressiva krijgen, en jonge orka’s zouden veel te vroeg bij hun moeder worden weg gehaald. Daarnaast gebruiken zij een aantal tragische ongelukken om aan te tonen dat de orka’s agressief zijn. Ik vind het best schokkend dat de makers van Blackfish zoveel informatie en zelfs beelden hebben verdraaid om maar zoveel mogelijk mensen over te halen om niet meer naar SeaWorld of andere parken te gaan. Zelf ben ik nog nooit in SeaWorld geweest dus ik kan niet alles weerleggen wat er in Blackfish wordt gezegd. Het Dolfinarium ken ik wel heel goed en vind het dan ook onzin dat Blackfish wordt genoemd door activisten in Nederland in hun strijd om het Dolfinarium te sluiten. Ik vind het vooral heel erg bijzonder dat veel kijkers de documentaire meteen aan nemen als de waarheid. Hoe kan het toch dat een documentaire vol met leugens zo serieus genomen wordt?

SONY DSC

Orka Valentin in Marineland Antibes Frankrijk. Foto: VTL Photography.

Blacksfish

De documentaire gaat over orka’s in gevangenschap en werd geregisseerd door Gabriela Cowperthwaite en ging in 2013 in première. De documentaire gaat over de orka’s in gevangenschap. Wereldwijd zijn er acht landen waar orka’s worden gehouden: De Verenigde Staten, Spanje/Tenerife, Canada, Frankrijk, Argentinië, Japan, Rusland en China. Bij elkaar zijn dat rond de 59 orka’s. De documentaire begint met een aantal voormalige SeaWorld trainers die iets vertellen over hun tijd bij SeaWorld. Daarna gaan ze al vrij snel over op Dawn Branchau. Dawn overleed op 24 februari 2010 toen zij in het water terecht kwam bij Tilikum.   En met name over orka Tilikum. In de jaren nadat hij bij IJsland werd gevangen is Tilikum betrokken geweest bij drie dodelijke ongelukken. Het eerste ongeluk vond plaats in Sealand of the Pacific. En daarna vonden er nog twee dodelijke ongelukken plaats in SeaWorld waarbij Tilikum was betrokken. In 2010 overleed Dawn Branchau, het dodelijke ongeluk van Dawn ging de hele wereld over. Na haar dood werd er veel gesproken over de zeezoogdieren parken waar orka’s worden gehuisvest. Is dat eigenlijk wel veilig? Want twee maanden voor de dood van Dawn overleed Alexis Martinez in Loro Parque, ook dit incident wordt besproken in Blackfish. De ongelukken worden gebruikt om aan te kaarten dat orka’s niet in gevangenschap horen. De orka’s zouden agressief worden omdat ze ongelukkig zijn. Daarnaast komen oude medewerkers aan het woord en vertellen zij over hun tijd als orka trainer.

 

Tilikum

kopie-van-folder-sealand

Een kopie van een folder van Sealand.

 

Tilikum werd in 1983 als jonge orka gevangen genomen bij IJsland en is daarna over gebracht naar Sealand of the Pacific in Victoria British Columbia Canada. Sealand of the Pacific was een drijvend aquarium in South Oak Bay. Het aquarium had een kleine zeepen waar de orka’s, waaronder Tilikum in verbleven. Tilikum werd getreiterd door twee andere vrouwtjes Haida en Nootka, waardoor hij vaak apart werd gehouden. Op 20 februari 1991 ging het mis, verzorgster Keltie Byrne (20 jaar) viel in het water en verdronk omdat de orka’s haar onder water hielden. Het aquarium is nog een poos open geweest, in de zomer van 1992 heb ik het aquarium nog bezocht met mijn ouders. Maar in november 1992 gingen de deuren van Sealand voorgoed dicht. Tilikum verhuisde naar SeaWorld Florida waar hij tot de dag van vandaag woont. In 1999 werd er in de vroege ochtend een lichaam gevonden bij Tilikum in zijn verblijf. Dit was Daniel Dukes, hoe hij bij Tilikum kon komen en hoe hij precies is gestorven is nooit helemaal duidelijk geworden. Het derde dodelijke ongeluk gebeurde in 2010. De dood van trainster Dawn Branchau wordt in de documentaire breed besproken, wat ik behoorlijk smakeloos en buitengewoon respectloos vind naar Dawn maar zeker naar de nabestaande toe.

 

Feiten

Helaas is de documentaire niet gebaseerd op de waarheid en worden veel feiten en beelden verdraaid om mensen een verkeerde indruk te geven. Hieronder geef ik een paar voorbeelden.

  1. In het begin van de docu vertellen een aantal voormalige trainers hoe ze in contact kwamen met SeaWorld en waarom ze wilde werken met orka’s. Ze vertellen dat het eigenlijk heel makkelijk is om binnen te komen en dat er praktisch geen regels zijn om met de dieren te mogen werken. Alles wat je nodig zou hebben is een goede uitstraling. Maar dit klopt niet. Natuurlijk is uitstraling belangrijk, want je wordt het gezicht van een park als je als trainer/verzorger gaat solliciteren. Maar verder is het heel belangrijk om uitstekend te kunnen zwemmen. Er is een zwemtest die gehaald moet worden voor je aangenomen wordt. Er moet een click zijn tussen de trainers en dieren. Daarnaast moet je fysiek en lichamelijk sterk en gezond zijn, je moet echt in topconditie zijn want het is zwaar werk. Een dierverzorgingsdiploma is geen vereiste omdat je intern alles wordt geleerd. Maar zo makkelijk als ze het bij Blackfish laten lijken is het zeker niet.
  2.  Samantha Berg vertelt in de docu over haar eerste moment dat ze op de rug van een orka springt. Er worden beelden bij getoond dat ze op de rug van een orka staat. Alleen, op de beelden is niet Samantha Berg te zien maar Holly Byrd. Op de video hieronder zie je Holly Byrd die zelf ook verteld dat zij de gene is in de video en niet Samantha. Daarnaast verteld Holly ook dat ze heel wat jaren ervaring heeft op gedaan voor ze bij SeaWorld ging werken. En twee jaar bij SeaWorld gewerkt heeft voor ze waterwerk mocht doen met een orka. Op de beelden is niet alleen een totaal ander persoon te zien, de beelden zijn gebruikt van een backstage video van Seaworld’s Believe.  https://youtu.be/Oyh0PVCNFBA
  3. In Blackfish wordt in 03.26 min verteld door Carol Ray dat ze op haar eerste dag al het water in mocht met de orka’s. Als je de backstage video bekijkt van SeaWorld’s Believe dan hoor je de trainers zelf zeggen dat het veel training vergde om het water in te kunnen met de dieren. En Holly Byrd ging pas na twee jaar nadat ze bij SeaWorld begon met werken het water in met een orka. Ik geloof dus niet dat in Blackfish de waarheid wordt gesproken. Dit geld overigens ook voor andere parken, het is belangrijk om eerst een band met het dier op te bouwen voor je het water in gaat. Zij betreden tenslotte het “huis” van de dieren. Na de dood van Dawn Branchau is er voor gekozen dat de trainers niet meer met de orka’s het water in mogen.
  4. Wat ik heel misleidend vind zijn de beelden waar je een jong orka kalfje ziet en waar verteld wordt dat orka Kalina, de eerst geboren orka in SeaWorld bij haar moeder werd weg gehaald. Dit wekt bij de kijker het idee dat hele jonge kalfjes bij hun moeder worden weg gehaald. Dit klopt niet! Een jong kalfje dat net geboren of nog maar een paar maanden oud is kan niet bij de moeder weg gehaald worden. Tenzij een kalfje wordt afgestoten, dan kan een park er voor kiezen om in te grijpen en het jong weg te halen. Orka Kalina was vier en een half jaar toen zij naar een ander park werd gebracht. In het wild krijgt een vruchtbaar vrouwtje na drie tot zes jaar weer een kalfje. Dat betekend dat een jong na ongeveer 3 jaar toch voor zichzelf moet kunnen zorgen. De reden dat Kalina naar een ander park verhuisde was omdat zij haar moeder en de andere orka’s lastig viel.
  5. Daarnaast wordt nog een andere verhuizing besproken. Die van Takara. John Hargrove vertelde dat Takara en Kasatka onafscheidelijk waren. Ook hier worden weer beelden gebruikt van een jong kalfje. Takara verhuisde pas toen zij twaalf jaar oud was. Op het moment dat Takara ging verhuizen had zij haar eigen kalfje, Kohanna, die ook met haar mee verhuisde. Toen Takara weg ging uit SeaWorld San Diego werkte John Hargrove niet eens voor SeaWorld, hij was dus ook niet aanwezig bij de verhuizing wat ze in de documentaire wel doen geloven. John vertelde ook dat Kasatka zou zo verdrietig zijn dat ze geluiden maakte die de verzorgers nog nooit hadden gehoord. Ze zocht naar haar dochter Takara. Hij beweerde dat er een onderzoek werd gedaan naar de geluiden. Dit klinkt natuurlijk heel erg zielig maar klopt niet. Er is nooit een onderzoek geweest.

 

Straffen

In de documentaire vertelde Steve Huxter, een voormalig directeur van Sealand dat een trainer de orka’s strafte wanneer zij iets niet goed deden. Bij trainingen met Tilikum plaatste zij een getrainde orka bij de ongetrainde Tilikum. Wanneer hij niet deed wat er gevraagd werd kregen beide dieren straf, dit betekende geen eten. Dit is natuurlijk niet de manier om een dier te trainen! Ik denk dat veel mensen denken dat orka’s en dolfijnen in andere parken dus ook geen eten krijgen omdat dit verteld werd in Blackfish. Maar onthoud wel dat dit meer dan 20 jaar geleden was! Omdat dit een trainingsmethode was bij Sealand hoeft het niet te betekenen dat dit ook de methode is in andere parken. Zoals ik in vorige blogs al heb aangegeven krijgen de dieren in Dolfinarium ten alle tijden hun eten. Lees hier hoe de dolfijnen in Dolfinarium worden getraind.

 

 

Tot slot

 

dolfijn-dolfinarium-harderwijk

Foto: VTL Photography.

Blackfish en The Cove zijn echt gemaakt om kijkers over de hele wereld te choqueren. En om iedereen over te halen niet meer naar een zeezoogdieren park te gaan. Ik vind het erg bijzonder dat veel mensen die de documentaire hebben gezien er meteen van uit gaan dat dit de waarheid is. Terwijl grotendeels nog nooit een zeezoogdieren park hebben bezocht. Deze mensen vergeten dat beelden verdraaid kunnen worden en dat veel dingen ook flink uitvergroot worden. Dat beelden worden verdraaid en hun hun voordeel worden gebruikt blijkt wel uit een overzicht dat is gemaakt met 69 misstanden over de documentaire. Wil je nog meer weten over alle misstanden van Blackfish dan kan ik je aanraden om het het hele overzicht met misstanden door te lezen, deze kun je hier bekijken. Wanneer er documentaires worden gemaakt om kijkers te informeren is het wel belangrijk dat de informatie klopt! Dat dit niet het geval is geeft wel aan dat er 69 misstanden in Blackfish voor komen. Blackfish is niet gebaseerd op feiten maar op leugens om de kijker te misleiden. Ondanks alle leugens, slechte publiciteit en demonstraties weten SeaWorld, Dolfinarium en andere zeezoogdieren parken hun hoofd boven water te houden en blijven bezoekers toch komen. Dat bleek ook wel weer tijdens de laatste dag van het seizoen in Dolfinarium Harderwijk, het hele DolfijndoMijn zat vol met bezoekers, terwijl er buiten voor de entree een aantal activisten foldertjes uitdeelde. Gelukkig schrikt het mensen niet af en blijven bezoekers toch komen! Die volle tribune in Domijn gaf mij wel even kippenvel!

In de blogs van afgelopen week hebben jullie veel kunnen lezen over de dieren, verzorging en training over de dolfijnen in Dolfinarium. Maar ook over alle feiten en fabels rond zeezoogdieren parken in het algemeen. Voor nu was dit de laatste blog in de reeks blogs over de feiten en fabels over Dolfinarium. Ik hoop dat ik met mijn blogs heb aan kunnen geven dat veel berichten van activisten niet kloppen en dat je het beste zelf op onderzoek uit kunt gaan. Want het is echt niet zo zwart wit als activisten het laten lijken!

dolfinarium-harderwijk-2016

Foto: VTL Photography.

 

Deze blog heb ik geschreven vanuit mijn eigen perspectief, en hoe ik er tegen aan kijk. Dit is een initiatief van VTL Photography en HandenafvanhetDolfinarium. Zowel VTL Photography als HandenafvanhetDolfinarium zijn geen onderdeel van het Dolfinarium in Harderwijk. Voorlopig was dit de laatste blog over de feiten en fabels over Dolfinarium. Wie weet komen we binnenkort terug met nieuwe blogs! Heb je vragen? Dan kun je altijd terecht op de Facebook pagina van VTL Photography. Of stel je vraag via het Contact Formulier op de website.

Alle foto’s op de website en in deze blog zijn eigendom van VTL Photography, tenzij anders aangegeven. Het is dan ook niet toegestaan om de foto’s zonder toestemming te gebruiken voor privé of commerciële doeleinden. Voor vragen over gebruik van de foto’s kunt u een email sturen naar: info@vtlphotography.com. Bij voorbaat dank!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: